|
Her zaman yalnızdır insan içine sığdırdığı umutları olsa da ... Sadece yalnızlığınızı dilendirebileceğiniz bir durak (devamı) |
bu topluluğa katıl
etiketler
bu grubun son ahkam alan etiketleri
- iyi geceler ben düşlere düşüşlerime kaçıyorum
- insan alışıyor etrafa savurduğu cam kırıklarına da
- içine düştüğüm kuyu
- yalnızlık
- hergün gebe avuçlarım misralar denizine
- düşün ki o bu yazıyı okuyacak... ona ne söylemek isterdin
- iletişimsizlik
- kendi denizinde
- metronom kaçırıyor sanki hayat
- masanın üzerinde bir avuç özlem bırakmıştın
- yalnız da ayağa kalkabilirim
- prematüre gülüşmeler
- gri bir güne gebe simsiyah bir gece
- yalnızlık senfonsi
- unuttum
- elimi eline koysam
- hiçkimse
- ne güzel gecenin seyrine dalmak seninle
- yüzüm ellerimin arasında düşünüyorum
- merdivenler
- bir iki üç ve her yer rengarenk
- sensiz soluksuz kalmaktan korkuyorum
- derin derin sessizlikler
- sayıklamalar
- her şeyi konuşmalıyız...
YALNIZLIK ÖMÜR BOYU
yalnızlığı hissedenler ve kelimeleri
brakın hepimiz yardıma sevgiye muhtaç insanlar deiliz yanlızlıkla mutlu olabilen insanlarız
pyriplegethon 11 Ağustos 2008 12:16
hayır yanlızlık asla terkedilebilecgmz bişey degil biz istesekte o bizi asla bırakmazzzzz
redlabel 03 Temmuz 2008 20:00
insanlar ne kadar yalnızdır?
belki beş kitaba sığmaz
ama tek cümleye sığdırmak gerekirse
“tahmin edemeyeceğiniz kadar”dır
bu insafsız sorunun yanıtı
"vedandan beri yalnızım;
bir tek kalp çarpışımla yapayalnız"
der eski bir şarkının sözleri
kimbilir belki kalp çarpışı da terk eder insanı
ve kalır elde ömrün geçmesi gereken yılları... (düş hekimi)
yogurtlu semizotu 19 Haziran 2008 19:22
Bavulları hep toplu durmalı insanın...
Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...
Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vazgeçmeli...
İhanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırlıklı olmalı...
Yalnızlığa alışmalı...
- * *
Çünkü "omuz omuza" günlerin vakti geçti. Dayanışma... günümüz borsasının değer kaybeden hisse senetlerinden biri artık...
Bireyin keşif çağı, geride kırık dökük yalnızlıklar bıraktı.
Terörün bile bireyselleştiği çağdayız. Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil; zaman, tek başına dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır.
- * *
İşte o yüzden alışmalı yalnızlığa...
Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan... Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı... Hüzünlü bir şarkıyla paylaşılan gecelerde başım dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli... Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...
Romanlardan yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı evin en görünür duvarlarına...
"Yalnızlık paylaşılmaz/ Paylaşmılsa yalnızlık olmaz" dizeleriyle başlamalı güne...
Telesekretere "şu anda size cevap verebilecek kimse yok" denmeli, "... belki de hiçbir zaman olmayacak..."
Cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...
- * *
Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.
Haklılığın onuru yaşatır insanı... Susmanın utancı öldürür.
O yüzden en sessiz gecelerde ''doğruydu, yaptım"la teselli bulmalı insan...
Feryada komşuların yetişmemesine, soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı... Kendiyle hesaplaşmaya çalışmalı...
Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye, kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır olmalı...
Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur, ama hep kalıp savaşacakmış kadar gözüpek olabilmeli...
Sessizliği, sese dönüştürebilmeli...
- * *
Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...
Yollarla barışmalı...
Yalnızlığa alışmalı...
yogurtlu semizotu 18 Haziran 2008 20:43
 |
bu topluluğun kural dışı olduğunu düşünüyorsanız, yandaki ikona tıklayıp rapor edebilirsiniz. |
